پیچک زندگی

تنها راه ارتباطی با آنها گوشی تلفنی بود که باید بر می داشتی تا صدای خسته شان را بشنوی ! و تصویرشان را از پشت شیشه و در میان دستگاهها و سیمهایی که به آنها وصل است ، نظاره گر باشی !

بعضی ها شان پرده آن شیشه را هم کشیده بودند که هیچ نبینند . نمی دانم چون ملاقاتی نداشتند ناراحت بودند و یا چون از دیدن چشمهایی که با حلقه ای از اشک به آنها خیره می شود خسته شده بودند ، اینکار را کرده بودند !

دیروز در بخش پیوند مغز استخوان بیمارستان شریعتی بودم برای دیدن عزیزی که در یکی از آن آکواریوم ها با لبخندی به استقبالت می آمد و هیچ نمی خواست ! نه گل ! نه شیرینی ! نه کمپوت ! هیچ ! فقط دعا برای زندگی اش !و حالش آنقدر بد بود که چند نفر از ملاقات کنندگان بیهوش شدند و برخی دیگر به کناری رفته و می گریستند ! راهرو بسیار شلوغ بود و من برای فرار از شلوغی گشتی در بخشها زدم !

بخش کودکان که بسیار سوت و کور بود توجهم را جلب کرد ! روی دیوارها را پوسترهای کارتونی و رنگارنگ پوشانده بود و داخل آکواریومها یک مادر بود و یک کودک ! کودکانی که دیگر نه مویی بر چهره داشتند و نه رنگ و رویی ! و مادرانی که با نگاههایی بی فروغ و خسته به چشمهایت زل میزدند ! نمیدانم که چندین ماه و یا حتی سال درآنجا بودن این بلا را سر چشمها می آورد و یا غم کودکت که حاضری آن همه آمپول را به تو بزنند ولی به او نه !

نگاههای مادران بدجوری میخکوبم می کرد و انگار دستی گلویم را سخت می فشرد !
این آکواریوم ها را هرگز فراموش نخواهم کرد !!!

داستانی واقعی ، ساده و تکان دهنده ! یک نقص ژنتیکی که باعث می شود فرزندان پسری که با این نقص به دنیا می آیند فاقد هر گونه قوای ایمنی باشند و در برابر هیچ نوع میکروبی مقاومت نکنند به نام SKID. این کودکان بیش از چند ماه زنده نمی ماندند ولی در سال 1971 در ایالت تگزاس ،‌ وقتی مادری که یک دختر داشت و پسرش را در اثر این بیماری از دست داده بود دوباره تصمیم می گیرد که باردار شود دکتری به او اطمینان می دهد که اگر هنگام زایمان اتاق کاملا استریل باشد و نوزاد پس از به دنیا آمدن به حبابی استریل منتقل شود می تواند در برابر میکروبها محافظت شود و بعد هم با پیوند استخوان خواهرش زنده بماند !

تا اینجا همه چیز درست است ولی انها یک چیز را محاسبه نکردند و آن هم اینکه اگر پیوند برقرار نمی شد چه ؟ و این اتفاق هم افتاد ! یعنی خواهرش نتوانست دهنده مغز استخوان باشد و حالا مسئله این بود که چه کار کنند ؟ او را در حباب زنده نگاه دارند و یا بیرون بیاورند تا بمیرد ؟

آنها امیدوارانه به پیشرفت علم پزشکی دل بستند و او را زنده نگاه داشتند و این پسر به نام دیوید تا 12 سالگی زنده ماند در حالیکه هرگز نتوانست طعم در آغوش کشیده شدن و یا حتی لمس یک انسان دیگررا و حتی نفس کشیدن در هوای آزاد را بچشد !

من فقط به این فکر کردم که فارغ از اینکه چه داریم و نداریم وکجای این دنیا هستیم و چه کاره هستیم و…نفس اینکه زنده هستیم و نفس می کشیم و حیات داریم برای اینکه همه عمر شکرگذار باشیم کافیست !

لینک در ویکیپدیا

آیا هر کدام از ما به نوعی تبعیض نژادی و یا نظامی طبقاتی و یا جنسیتی ، اعتقاد نداریم ؟

من فکر می کنم که چرا ! خود من هر نژادی را تحمل می کنم و حاضرم با یک سیاه پوست آفریقایی خویش و قوم بشوم ولی در طول روز چشمم به یک افغانی هم نخورد !

هر چقدر هم که می گویم آنها هم بندگان خدایند و همه با هم برابرند ولی انگار بعضی برابرترند !!؟

نگاهی به دور و برتان بیاندازید. میبینید که این دسته بندیها در ذهن اکثرافراد وجود دارد . برخی از ترکها متنفرند ، بعضی از اعراب مارمولک خور ،‌ بعضی افراد از سایر مذاهب و ادیان الهی بیزارند ، ‌برخی دیگر به نوعی گسترده تر طبقه بندی شده اند . مثلا از آدمهای فقیر و یا از معلولین ذهنی و حرکتی و حتی بعضی افراد از زنها بیزارند و بعضی از مردها و…

آیا به اندازه همه این نفرتها ، در جهان دوستی هم وجود دارد ؟

چند وقت پیش در تلویزیون برنامه ای پخش می شد ، درباره زندگی معلولین ! یکی از آنها حرف جالبی زد . او گفت : فرق بین سالم بودن و معلول شدن فقط یک لحظه است ، یک اتفاق ، یک بی احتیاطی ، خدای نکرده تصادف و…

دیروز که عضله پایم گرفته بود ، تازه فهمیدم که چه چیزهایی هست که ما نمی بینیم و برایمان روزمره شده ولی بسیار مهم هستند . تازه فهمیدم که همه جا پر است از پله ! درورودی خانه ، داخل خانه ،‌در حیاط و حتی در دانشگاه برای رفتن به هر کلاسی و یا بوفه ، باید از کلی پله بالا و پایین رفت .

هر یک پله برای معلولان یک فاجعه است . فاجعه ای که به آنها یادآور می شود که علیرغم اینکه روی پای خودشان ایستاده اند اما به خاطر این پله ها و در واقع نبود سیستم درست طراحی شهری ، با روحی غنی و سرشار از توانایی ، باید طلب کمک کنند!

بگذریم از اینکه دیگر کمتر کسی حاضر به کمک است !

چه خبر شده ؟ ؟ چند وقتی است که هر دوستی را که می بینم و از هر دوست قدیمی تری که سراغ می گیرم یا از ایران رفته است و یا در تدارک رفتن است . عده بسیار کمی که می مانند هم احتمالا در آرزوی رفتن هستند !!

حرف من درباره قصه کهنه اما دردناک فرار نخبگان نیست چرا که درباره آن بسیار شنیده و می شنویم ! منظور من مهاجرتی است که دارد در بین نسل جوان اتفاق می افتد ،‌ افرادی از طبقه متوسط و یا حتی متوسط رو به پایین جامعه ،‌ افرادی که درس خوانده اند و حداقل تحصیلاتشان لیسانس است و می روند ! می روند تا هم کار کنند و هم درسشان را در مقاطع بالاتر ادامه دهند! نسلی که در حال خفه شدن هستند و هر جایی را به ایران ترجیح می دهند ! موجی که نمی روند تا بهتر و بالاتر شوند و برگردند ،‌ بلکه کسانی که می روند و پشت سرشان را هم نگاه نمی کنند !

از طرفی میدانم چه ها کشیده اند و از منظری دیگر ، ‌دلم می سوزد . نخبگان که هیچ ! اگر این جوانان صاحب فکر و اندکی خلاقیت و ایده هم اینجا را ترک کنند ، پس چه کسی باید این میراث را نگه دارد ؟!!